۱۳۸۸/۰۸/۱۸
الكترود آلي با قابليت كليدزني در دانشگاه مازندران ساخته شد
موضوع:
طرح ها و پروژه هاي پژوهشي
خلاصه:
پژوهشگران شيمي دانشگاه مازندران با بهرهگيري از تكلايههاي خودسامان موفق به ساخت الكترودهاي آلي شدند.
سحر رشيد نديمي، از محققان اين طرح با اعلام اين مطلب گفت: ضخامت تكلايههاي خودسامان معمولاً در حدود 1 تا 3 نانومتر است و تشكيل آنها - با ضخامت و ساختار مناسب - روي سطح الكترود موجب عايق شدن سطح ميشود. در اين كار تحقيقاتي ابتدا تكلايه خودسامان دودكان تيول در سطح الكترود طلا تشكيل شد.
وي با بيان اين كه چنين تك لايهاي شامل يك لايه مولكولي از اين تركيب آلي است كه از طريق انتهاي گوگردي به بستر طلا اتصال يافته است، سپس الكترود پوشيده شده با تكلايه خودسامان در محلول آنتراسن در تتراهيدروفوران، قرار داده شد ادامه داد: به دليل تمايل آنتراسن به بافت آلي تثبيت شده در سطح الكترود، اين تركيب به داخل نقصها، حفرات و احتمالاً بافت آلي نفوذ كرده و با عمل به عنوان يك نانومدار مناسب و هدايت الكتريسيته از طريق پيوندهاي پي مزدوج موجب بازيابي رسانايي الكترود شده است، در ادامه با قرار دادن اين الكترود در حلال تتراهيدروفوران خالص، آنتراسن سطح الكترود را ترك نموده و الكترود دوباره به حالت عايق بازگشته است، نوسان بين دو حالت عايق و هادي به دفعات با قرار دادن الكترود در محلول آنتراسن و حلال خالص قابل انجام است.
رشيد نديمي در خصوص مواد قابل كليد زني خاطرنشان كرد: اين مواد تحت يك فرايند دوپينگ شيميايي، الكتروشيميايي يا الكتريكي قادر به نوسان بين دو حالت عايق و هادي مي باشند و موادي كه قادر به انجام سريعتر اين نوسانها باشند، مطلوبتر خواهند بود.
وي تصريح كرد: چنين موادي در فنآوري انتقال اطلاعات و كنترل خودكار داراي اهميت هستند.
به گفته پژوهشگر اين طرح، استفاده از آنتراسن به دليل ارزاني و فراواني اين ماده، موجب برتري اين پژوهش نسبت به موارد مشابهي است كه از نانولولههاي كربني يا نانوذرات فلزي (مانند طلا و پلاتين) به عنوان يك نانومدار استفاده ميكنند.
همچنين نتايج اين پژوهش ثابت ميكند كه مواد آروماتيك آلي كه در حالت تودهيي در طبقهبندي مواد عايق قرار دارند، در مقياس نانو و در حالت مولكولي با جهتگيري مناسب قادر به هدايت الكتريسيته از طريق پيوندهاي پي مزدوج هستند.
گفتني است، جزئيات اين پژوهش كه با راهنمايي جهانبخش رئوف و همكاري رضا اوجاني، استادان شيمي دانشگاه مازندران انجام شده، در مجله Electrochimica Acta منتشر شده است.
isna
نسخه قابل چاپ